- To pustkowie. - Tam jadę.
Mary? To ty?
Nie mam gdzie się podziać.
- Nie daj się w to wmieszać. - Masz na myśli przemyt?
- Nie jestem głupia! - Jesteś, skoro o tym krzyczysz.
Chcesz, żebym zawisł?
To ten drugi. Wydaje polecenia.
Ukryłam się w komorze. Wuj powiesił Abe'a.
Nie mów, że mnie widziałaś. Proszę.
Sędzia przyjechał!
- Co się tutaj dzieje? - Nie wiem.
Jesteś jedną z nas.
WYSTĘPUJĄ
Odkąd okłamałam sędziego...
co noc dręczył mnie ten sam koszmar.
Mary!
Pochłaniała mnie ciemność.
KARCZMA JAMAJKA
SCENARIUSZ
NA MOTYWACH POWIEŚCI...
Od miesiąca tkwiłam uwięziona na pustkowiu,
bez nadziei na ucieczkę.
Byłam świadkiem występku.
Bałam się.
Czułam, że tracę swoją niewinność.
REŻYSERIA
- Rozpętało się piekło. - Chcieli was ująć?
Nie nas. Patrolowali wybrzeże.
Polują na przemytników. Żeby ich okradać.
Legassik był z nimi?
Sędzia trafił do ciebie jak po nitce do kłębka!
Ktoś donosi. Kto cię ostrzegł?
Nie twoja rzecz.
Lubisz mnie słuchać?
Rano pójdę do kościoła.
- Chyba nie zabronicie. - Pamiętaj, że nam pomogłaś.
Trzymaj!
Pan jest naszym pasterzem...
jednak siedzicie tu głodni.
Nie czujecie jego miłosierdzia.
Cierpicie.
Błądzicie w ciemności.
Zaprawdę powiadam wam...
jeśli zaufacie Bogu, Chrystusowi i mnie,
poprowadzimy was na zielone pastwiska i położymy kres waszym mękom.
Jak podobało się kazanie?
Bardzo.
Will dziś wypływa, do Francji.
Szykuj białą suknię.
Przyda się, kiedy wrócę.
Mary!
Cieszy mnie, że przyszłaś. Liczyłem na to.
Pomożesz?
Bez nas biedni pomarliby z głodu. Wieśniacy o nich nie dbają.
- Karmicie ich co dzień? - Pastor ma do nich cierpliwość.
Ja wolę naprawiać ławki.
Domyślam się, że nie przyszłaś tylko na mszę.
Chodź. Spowiedź przynosi ulgę.
"Statek Głupców".
To alegoria: bezrozumni ludzie wypływają w morze bez kapitana.
Oto los bezbożników.
- Co chciałaś mi wyznać? - Chyba nie powinnam.
Wszyscy wiedzą o kontrabandzie, którą skrywa oberżysta.
Ludzie chętnie kupują koniak.
Uznają go za cudowny lek,...
który uśmierza ich ból.
Są wdzięczni twojemu wujowi za niskie ceny.
Skłamałam...
sędziemu.
Pytał o interesy wuja?
Powiedziałam, że nic o nich nie wiem. To kłamstwo.
Nie obawiaj się.
Pewnego wieczoru...
wuj zabił człowieka.
Schowałam się. Słyszałam dźwięk...
jakby ktoś się zakrztusił.
Potem widziałam pętlę.
Umarł niejaki Abe.
Słyszałam, że żona tutaj o niego pytała.
Dołączyła do niego w mieście.
Posłał po nią.
Niemożliwe.
Wuj go zabił.
Widziałaś ciało?
Nie, ale słyszałam, jak umierał.
Ciąży mi to na sumieniu.
Od pewnego czasu przyglądamy się działaniom twego wuja.
Próbujemy zdobyć dowody jego winy dla przedstawicieli prawa.
Zaufanych.
Niektórzy z nich sami zarabiają na przemycie.
- Co mam robić? - Powinna ratować własną skórę.
Nie wiem, do czego zdolny jest Merlyn.
Ciotka twierdzi, że ktoś wpływowy wydaje wujowi polecenia.
Był w karczmie, kiedy zginął Abe.
Widziałaś go?
- Tylko stopy. - Ktoś wpływowy?
Może Legassik, albo Jem.
Nie wydacie mnie?
- Wuj by mnie zabił. - Oczywiście, że nie.
Mary może zachować czujność.
Pomóc nam śledzić wuja.
To właśnie Legassik.
On steruje wujem?
Brat się pospieszył.
Jesteś bezbronną dziewczyną, nie możesz ryzykować.
Chętnie pomogę.
Wciąż się nie niosą. Mam tylko 3.
Zjesz, wuju?
To dobra dziewczyna.
Przywiozłem z miasta list do panienki.
Dyliżans z pocztą już się tu nie zatrzymuje.
Przez niego.
- Mówił, że będą tędy przepływać. - Chłopak?
Myślałem, że czas na przerwę.
Nie myśl.
Od kogo?
Od Neda.
- Znajomego chłopca. - Ukochanego?
Chciałby nim być.
Urzędnicy mają nas na oku.
"Wiem, że nie pora na to.
Ale powinnaś coś postanowić, jeśli mamy sobie ślubować.
Twój na zawsze".
- Tak nie można. - Co z tobą?
Nic!
Ale tak nie można!
Gdzie jaja?!
- Mieliśmy zaczekać do wiosny. - Nieważne!
Zmieniłem zdanie. Pojmujesz?!
Przestań, Joss! Proszę.
Harry, wyjdź!
Idź!
Nie waż się więcej tego robić!
Zostaw ją!
Nie wtrącaj się.
Nie rozumiesz.
Nic ci nie grozi.
Muszę mu powiedzieć, że nas ścigają.
Nie wolno ci. Wiesz, co z tobą zrobi.
Nie...
jestem mu potrzebny.
Nie rób tego. Proszę.
Zgubiłam się we mgle.
Dobrze, że trafiłaś na mnie. Inny by cię zgwałcił.
- Musiałby mnie pobić. - I to by zrobił.
Krew.
Oprawiałem królika.
Jadłaś coś?
Tutaj mieszkasz? Nie masz domu?
Powiem, jeśli zdradzisz, co tutaj robisz.
Powinnaś dbać o mnie, nie o ciotkę.
- Nie stać cię na mnie. - Kobiety są okrutne.
Matka trzymała pieniądze w pończosze.
Nałóż sobie.
- Kiedy umarła? - 11 lat temu.
Ojca powiesili, kiedy miałem 6 lat. Zabił kogoś w bójce.
Ulżyło nam. Wcześniej bił nas bez litości.
Matka też.
Kiedy Joss wypłynął w morze, uciekłem od niej.
Zaciągnąłem się i ruszyłem na wojnę.
Miałam szczęście, rodzice byli dla mnie dobrzy.
Mieli tylko ciebie?
Ojciec zmarł.
Przemytnicy go zabili.
Sędzia aresztował mojego brata?
Wiesz, że nie.
Byłeś u niego.
Sędzia pytał o ciebie. Mówiłam, że cię nie widziałam.
- Bywa, że posłuchasz! - Teraz bym go tu przysłała.
Ale tego nie zrobiłam, więc mów, co ukrywasz!
Sędziowskiego konia. Ukradłem w zeszły czwartek.
Kazałby mnie aresztować.
Wiem, że wuj wykonuje polecenia.
Twoje?
Jak myślisz?
Nie ma w tobie krzty ciepła. Jesteś oschły.
Gardzę złodziejami.
A jednak...
lubisz mnie.
Nie.
Pojedź ze mną na targ. W Wigilię.
Do Launcestone.
- Sprzedamy konia. - Aresztują mnie z tobą.
A co?
Nie lubisz ryzykować?
Pojedź ze mną.
Na targ.
Na targ?
- Z człowiekiem zamieszanym... - W co?
W co jestem zamieszany?
Chodź!
Odwiozę cię.
Wyjdź o dziesiątej w Wigilię. Na drogę.
Nie wyjdę.
Pił całą noc.
Nie mógł spać.
Chodź, posprzątamy!
Wuj coś planuje?
Martwiłam się wczoraj o ciebie.
Zgubiłam się na bagnach.
Jem mnie odwiózł.
Jem?
Nie mogłam trafić...
- Za co tak go nie lubisz? - Nie powiedziałam tego.
Boisz się go?
Jeśli to ci pomoże.
Ma złe sny.
Kiedy skończysz, nanoś wody.
Przyjechał pan Davey z kościoła w Altamun.
To moja siostrzenica.
Słuchałaś mojego kazania w niedzielę.
To prawda.
Przejeżdżałem niedaleko...
i usłyszałem krzyki.
Mówiłam, że nie potrzebujemy pomocy.
A ty, Mary? Potrzebujesz czegoś?
Nie.
Dziękuję.
Pójdę więc.
Kto tam?!
Odłóż nóż!
Wuju!
- Gdzie się podziali? - Nikogo tu nie ma.
Prócz mnie.
Koszmary!
Złe sny!
Koniak!
Przynieś mi!
Siadaj koło mnie.
Płacą za niego złotem!
A ja...
mam go darmo!
To męska gra.
Zabijałem ludźmi tymi rękoma.
Wpychałem ich po wodę.
Waliłem po głowach kamieniami.
Kiedy piję, widzę ich twarze.
Ich oczy...
wyjadły ryby.
Ich ciało...
zwisa z kości niczym wstążki.
Nie pojmuję...
Nad wodą wisiała mgła.
Przy wejściu do zatoki przepływał statek.
Kapitan dostrzegł światło latarni. Myślał, że to z drugiego statku.
Że do brzegu jeszcze daleko.
Nie było drugiego statku, tylko nasza latarnia.
Statek zbliżył się...
do nas.
Słyszeliśmy, jak tarł dnem o skały.
Żeglarze krzyczeli, bo statek złamał się w połowie.
Ludzie próbowali się ratować.
Ale my już czekaliśmy, z pałkami.
Gruchotaliśmy im kości i topiliśmy ich.
Przez was tonął statki?
Zabijaliśmy pasażerów.
Kobiety.
I dzieci, jeśli się trafiły.
Jestem potworem?
Tak myślisz? Nic nie wiesz.
Masz się za lepszą.
- Nie jestem godzien cię gościć? - To prawda.
Sumienie nie daje ci spokoju.
Dlatego masz koszmary.
Kiedyś zawiśniesz.
Jak twój ojciec?
Był prawym człowiekiem.
Przemytnicy go zabili.
Nie.
Sam parał się przemytem.
I za to go powiesili.
Kłamiesz!
Powiedz jej, Patience, kim był jej drogi ojciec.
Osądzasz mnie.
A jesteś taka, jak ja.
Przyszłaś!
Wesołych Świąt!
Nie na takie powitanie liczyłem.
Co ci doskwiera?
Myślałaś o mnie i nie mogłaś spać?
Myślałam.
O tym, czy ty zawiśniesz pierwszy, czy twój brat.
Upił się wczoraj do nieprzytomności.
Powiedział, że za jego sprawą rozbijały się statki.
- I co? Powiesz sędziemu? - Nie wiem.
Jesteś w to zamieszany.
Nie zaprzeczasz.
- W takim razie, dlaczego przyszłaś? - Dla twoich pięknych oczu.
I dlatego, że nie jestem lepsza.
Ojciec nie był przyzwoitym człowiekiem, ale opryszkiem, którego powiesili.
- Joss mi powiedział. - Dlatego masz nos na kwintę?
Wszystko jest kłamstwem!
Twój brat okradł mnie z przeszłości.
W porządku.
Udawaj kogoś innego. I ja nie mogę dziś być sobą.
Bądź, kim chcesz, bylebyś nie była smutna.
Uśmiechnij się wreszcie!
Pomalujmy go.
Żeby nikt go nie poznał.
I mnie nie rozpoznają.
Dobrze.
To Twelve Men's Moor. Tutaj dorastaliśmy.
W błocie? Czy w domu?
Zbudowaliśmy chatę z błota.
I błoto jadaliśmy.
Mieliśmy dom!
To pani Bassatt, żona sędziego.
I jej brat.
Może przyjechała z mężem? Aresztuje cię.
Za co?
Jego klacz miała białą skarpetę, długą grzywę i znamię.
Ta ma ciemne nogi, przystrzyżoną grzywę i inne znamię.
- Dlaczegóż nie jesteś bogaczem? - Co zarobię, to wydam.
- Hej ty! Pokaż! - 18 gwinei.
Skąd ją masz? Za dobrze odżywiona na konia z bagien.
Kupiłem w Callington, od Tima Bray'a, była źrebakiem.
Nie brałbym. Gdzie znamię?
Myślisz, że ją ukradłem?
Masz szczęście, że Tim wyjechał.
Lepiej nie kupuj.
- Wstążka do ślubnej sukni! - Skończ ją! Jutro wraca Will.
Spójrz! Trzyma głowę jak nasza Beauty! Szkoda, że Roger nam nie towarzyszy.
- Kupimy? - Może dla dzieci.
Wciąż opłakują Beauty.
Człowieku!
- Ile za klacz? - Obiecałem ją już koledze.
- Zresztą przywykła do wożenia dzieci. - Idealnie!
Zapłacę każdą cenę i odstępne.
- 25 gwinei. - Dam 30!
Jestem żoną sędziego Bassatta.
Weź.
Liczę, że mąż będzie rad.
To nie nasza Beauty. Była wyższa. Ale dzieci się ucieszą.
Zawiśniesz! Sprzedałeś konia właścicielowi!
Cieszysz się, że przyjechałaś?
Tak.
Chodź! Kupię ci coś!
Andrzej powiedział, że chłopiec ma 5 bochenków i dwie małe ryby.
Za mało na tak wielu.
Jezus wziął bochny, dziękczynił Bogu
i nakarmił nimi 5 tysięcy ludzi.
Rybami także.
Pij!
- Co to? - Piwo.
Nie pijesz?
Koniec dobrych uczynków.
Nie wrócimy, przenocujemy tutaj.
Przejaśni się.
Daj spokój! Wystarczy mi na pokój.
Uparta jak osioł!
Zgoda, kupię ci pierścionek.
Dziś mnie na niego stać.
Ile masz żon?
6 lub 7 w całej Kornwalii.
Nie licząc tych za rzeką.
Wystarczy ci więc.
Mary! Nie kłóćmy się.
Myślałeś, że z tobą pójdę, bo jestem siostrzenicą karczmarki?
Nie!
Skąd!
Udawaj, że mnie kochasz.
Potrafisz?
Zostałabyś wtedy ze mną.
Chciałabym zostać...
a jutro o tym zapomnieć - jak ty.
Ale nie umiem.
Ten dzień nie istnieje.
Wymyśliliśmy go.
Jutro przeminie.
Nie chciałam tego.
I nie chcę.
Jesteś inna...
Chcesz tego?
Chcę!
Lepiej zapłacę.
Zaraz wracam.
Pół gwinei?
Nie chcę pańskich pieniędzy.
Wyszedł. Wynoś się.
Może rozczarowało go to, co znalazł pod bryczesami.
Mary?
- Co się stało? - Jestem łatwowierna!
- Powiedz, co się stało. - Weźmiesz mnie za głupią.
Nie. Nie jesteś głupia.
Przyjechałam tu z mężczyzną.
Zostawił mnie w karczmie.
Upewnił się, że mu się oddam i odszedł.
Kto to był?
Jem Merlyn?
Kocham go!
Chciałabym wydrzeć to uczucie z serca i zdeptać!
Jesteś jedną z wielu.
Miłość to przekleństwo kobiet.
Lepiej niczego się nie lękać i nie pragnąć.
Ty nie znalazłaś męża?
Bóg wytyczył mi inną ścieżkę.
Jest brat.
Odwieziemy cię.
Podaj koc.
Rozczarowałam wielebnego.
Samą siebie też.
Poznałem dziś inną Mary.
- Zdejmij mokre ubranie. - Dziękuję.
Trzeba wielkiej siły,
by odrzucić przyjęte obyczaje.
Kobiety są na to zbyt słabe.
Uległaś pragnieniom ciała.
Myślałabyś o sobie lepiej, gdyby mężczyzna pozostał do końca?
Dobrze, że odszedł.
Nienawidzę się za to, że go kocham.
Nie chcę być jak inne.
- Poznajesz swą odmienność... - Daj spokój!
Nie jest inna.
- Ile masz lat? - 20.
Dopiero wchodzisz w życie.
Pokonasz przeciwności.
Nie warto opłakiwać kogoś, kogo ledwie znasz.
Wkrótce o nim zapomnisz.
Przekonasz się, co jest ważne.
- Przejrzał je? - Tak.
- Rozumieją? - Jasne!
- Będą czekać? - Będą.
Joss!
Schowaj mapy.
Nie rób tego.
Jaki mam wybór?
Nie mogę odmówić! Groził nam!
Skłam, że nie dostrzegłeś statku.
Powiesz tak?
Możesz?
Starcze!
Idziemy!
Mój wuj kieruje statki na skały.
Z pomocą fałszywej latarni.
Morduje pasażerów.
Wczoraj się upił i wszystko wyznał.
- Koniak rozwiązuje mu język? - Tak.
- Mówiłaś komuś o tym? - Jemowi.
Wuj znów planuje zamach.
- Sprowadzicie sędziego? - Spędziłem z nim wieczór.
I z celnikami.
Król przysłał ludzi. Obsadzą wszystkie klify.
Nikt się między nimi nie przedrze.
Przemytnicy odejdą z kwitkiem.
- Wuj zostanie ujęty? - Jeśli starczy dowodów.
Kocham wrzosowiska! Są jakby z innego czasu.
Kiedy wspinam się na skałę o poranku...
i słyszę, jak wiatr gwiżdże między kamieniami,
czuję obecność Boga.
Wysadźcie mnie przed zakrętem. Wśliznę się niepostrzeżenie do domu.
Oczywiście.
Gdzie się podziewałaś?!
Nie twoja rzecz.
- Może donosiła. - Tak, powiedziałam wszystko.
Tak, jakbyś wiedziała!
Nic nie wiesz.
Przebierasz się za mężczyznę?
Będziesz pracować jak my.
Czas na nas. Przeniesiemy się.
Może to i dobrze.
Zamknę najpierw sprawy.
Trzeba uciszyć tych, którzy nam zagrażają.
Albo będziesz zeznawał przeciw bratu, albo zawiśniesz sam.
- Oszalałeś! - Pokażę ci, co to znaczy!
Chciałbym ci tego oszczędzić.
Co robisz?
Joss myśli, że zginie.
- Wuj nie jest już człowiekiem. - To mój mąż!
Nie wolno ci źle o nim mówić.
Nie musimy już udawać.
Możemy mówić wprost.
Tak...
zaśnij.
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Agnieszka Stelmaszyńska